Zbigniew Dmochowski, dr hab.inż.em.prof.Politechniki Białostockiej

(...) Dlatego też dalsze kroki polegające według Autora na „ wdrożeniowych działaniach w kolejności:

1)      określeniu rodzaju podstawowych prac prowadzących do zrealizowania zaleceń tej dalekosiężnej myśli strategicznej,

2)      nakłanianiu „możnych tego świata” do aktywnego włączenia się w praktyczną realizację postulowanej przez Jana Pawła II i ONZ ekohumanistycznej przebudowy systemu światowego”

uważam za przedwczesne i zdecydowanie nierealne.

Mój sceptycyzm opieram na działaniach  aktualnych  „możnych tego świata”, którzy nie uznają działań ewangelizacyjnych Kościoła katolickiego za korzystnych dla ich wizji przyszłości świata bez Boga i przeciw rodzinie normalnej, bez której nie ma przyszłości ludzkości. Czy lobbyści lesbijek i homoseksualistów  oraz zmanipulowanych społeczeństw  państw rozbijanych od wewnątrz poprzez idee euroregionów dadzą się przekonać  do radykalnej przemiany cywilizacyjnej ?

Odpowiadam za nich -zdecydowanie nie!!!

Nie podzielam także optymizmu Autora, który w ramach konceptualnej analizy systemowej  istoty kryzysu globalnego oraz strukturalnych , w tym informacyjnych , uwarunkowań trwałego rozwoju światowej społeczności, ukazał nie tylko konieczność w Sytuacji Zmian i Ryzyka realizacji papieskich zaleceń strategicznych, ale także ich realizacyjną realność.

Nie ma żadnych podstaw do wnioskowania , że papieskie zalecenia strategiczne mają w tle ich realizacyjną superrealność.

Autor uznaje, że w wyniku wzrostu potencjału intelektualnego ludzkości i wraz z tym potężnego rozwoju nauki i techniki ( w tym organizacji), powstał w XX wieku jakościowy nowy stan ekospołeczny  ( tzw. Sytuacja mian i Ryzyka). Dalej mówi, że wraz z tym nowym stanem  pojawiła się moralna degradacja, jako dominujący czynnik ekospołecznej destrukcji.

Spróbujmy to zapisać nieco inaczej. Od wielu lat trwa zmaganie między królestwem Bożym i imperium mamony. Imperium mamony nie widzi ludzi, są dla niego cząstką tego imperium, jak kapitały, towary i usługi. Gdy się nie widzi ludzi trudno mówić o kierowaniu informacji uświadamiających ich zagrożenie, operuje się więc dezinformacją,  która usypia zagrożonych, mami manipulacją i lukrowaną promocją.

Nie bardzo jasne są jednoznaczne stwierdzenia Autora, że moralnej degradacji nie można powstrzymać.

Bardzo nieprecyzyjnie Autor eksponuje potrzebę - poprzez odpowiednią edukację  i społeczne doinformowanie – zwiększenie zakresu ekospołecznie użytecznej pracy. Co to ma znaczyć społeczne doinformowanie, gdy żyjemy w świecie dezinformacji i sensacji (...).