czwartek, 18 maja 2006
Katarzyna Szklany i Janina Januszewska-Skreiberg: Norweski katolicyzm – w czym tkwi jego odmienność?
       http://sowa.blogsource.com/post.mhtml?post_id=328824

Na to pytanie odpowiada Ojciec dr Franciszek Szajer, OFM w pracy doktorskiej obronionej na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, napisanej pod kierunkiem ks. prof. PAT dra hab. Jana Janickiego: Życie religijne i społeczne Kościoła katolickiego Norwegii w latach 1945–2003

 Niewiele jest takich książek, które stają się przewodnikiem po świecie nieznanym, a czasem nawet nieprzeczuwalnym w jego bogactwie i zaskakujących dziejach. Katolicyzm w Norwegii od XVI wieku żyje i rozwija się w cieniu Reformacji, bowiem nowe prądy w szczególny sposób zawładnęły Skandynawią i dość skutecznie wyparły go z niej na długie lata. To zaskakujące, że religia, która w średniowieczu dała zrąb norweskiej państwowości, została zepchnięta w czasach reformacji do wyznaniowego podziemia, ale po latach ­– co skrupulatnie śledzi w swych badaniach, a potem prezentuje w swej pracy o. Szajer – znowu zaczęła się odradzać.

Historia chrześcijaństwa w Norwegii to tak naprawdę kilka etapów istnienia i działalności Kościoła: wprowadzenie i utrwalanie chrześcijaństwa w czasach panowania na Półwyspie Norweskim Wikingów, potem czasy reformacji, a więc ogólnonarodowe przejście od katolicyzmu do kościoła zreformowanego i wiek XIX, w którym wzmaga się wola powrotu do rytów przedreformacyjnych i odrodzenia Kościoła katolickiego w Norwegii. Tło wydarzeń historycznych jest punktem wyjścia do wszechstronnie prowadzonych badań nad życiem religijnym i rozwojem norweskiego Kościoła katolickiego w drugiej połowie XIX wieku oraz jego działalność w wieku XX.

Ważnym aspektem, któremu o. Szajer poświęca osobny rozdział są ludzie Kościoła w Norwegii. A prezentuje ich wkład w rozwój życia duchowego wspólnot, sięgając do źródeł – od średniowiecznych świętych i męczenników, zapominanych w czasie luterańskiego odrzucenia kultu świętych w Kościele, po ukazanie odnawiającego wpływu, jaki historie ich życia miały na współczesne ożywienie kultu związanego z powrotem katolicyzmu na te ziemie. Warte podkreślenia jest to, że święci norwescy, często już za życia lub krótko po śmierci, byli otoczeni czcią i stawali się duchowymi przewodnikami wielu pokoleń Norwegów.

Ciągłość temu powracaniu do źródeł zapewniała praca duszpasterska, którą niemal od podstaw musiał budować Kościół w XIX wieku, a kontynuował Kościół współczesny. Odnawiało się i utrwalało sakramentalne życie katolików a także charakterystyczne dla ostatnich lat ruchy religijno-społeczne: działalność zakonów świeckich oraz takich organizacji jak Caritas Norway, Focolari, Franciszkańska Pomoc, Centrum Katechetyczne, Norges Unge Katolikker (Norwescy Młodzi Katolicy), Norges Katolske Kvinneforbund (Katolicki Związek Norweskich Kobiet) oraz diakonii. Pełne życie Kościoła katolickiego to także życie zakonne – konsekwencja „tak” powiedzianego w powołaniu Panu i przeniesionego na całkowitą służbę Bogu i ludziom. Zakony żeńskie i męskie, które działały w Norwegii przed reformacją (a także często w ukryciu w czasie oficjalnego nieistnienia w Norwegii katolicyzmu) i których członkowie wraz z powrotem struktur Kościoła katolickiego przybyli, aby na nowo wypełniać misjonarską posługę, są istotnym filarem procesu odnowienia życia religijengo.

Chociaż oficjalny powrót katolicyzmu do Norwegii nastąpił w połowie XIX wieku, to jeszcze przed II wojną światową określenie „katolik” określało kogoś obcego, przybysza. Dlatego bardzo silny wpływ na proces odnowy mieli przybysze, nie-Norwegowie, emigranci. Przybywając do nowego kraju, właśnie w swoim Kościele – a często był to właśnie Kościół katolicki – szukali wsparcia i łączności z utraconą z różnych powodów ojczyzną. Zaangażowanie innych grup narodowościowych w tworzenie norweskiej wspólnoty katolickiej zostało poparte odrębnymi badaniami i stanowi ciekawy przyczynek do skutków migracji w tej części Europy. O. Szajer wspomina, że po ponad 160 latach odradzania się katolicyzmu w Norwegii, społeczność katolicka nadal nie przekracza 1% ludności, a połowę tej liczby stanowią imigranci. To dlatego współczesny Kościół w Norwegii żyje w ciągłym dialogu. Wezwanie do ekumenizmu, które jako zadanie do wypełnienia zostawił nam Jan Paweł II, jest szczególnie ważne w takim kraju. Pomiędzy Kościołami katolickim i  luterańskim trwa dialog – a jego dynamika napawa optymizmem i pozwala wierzyć, że pojednanie chrześcijan rzeczywiście jest możliwe.

Warto, podążając za myślą autora, zastanowić się także nad skutkami powrotu katolicyzmu do norweskiego życia religijnego. Jest to bowiem nie tylko wymiar „infrastrukturalny”: buduje się wprawdzie nowe kościoły i kaplice, ale przede wszystkim ma on wymiar duchowy: coraz większy jest udział wiernych w życiu sakramentalnym, powstają katolickie szkoły i rozmaite placówki opiekuńcze. Kościół działa przez ludzi, którzy idą pomagać tym najbardziej potrzebującym. W kraju o tak wysokim poziomie życia jak Norwegia częściej ta pomoc nie polega na zaspokajaniu potrzeb materialnych, ale duchowych: pokazanie zagubionym w konsumpcjonizmie właściwej drogi wewnętrznego rozwoju i danie nadziei to często najlepsza metoda na uleczenie wielu społecznych i indywidualnych bolączek. Ważnym wymiarem obecności Kościoła katolickiego w Norwegii jest więc duchowa i liturgiczna odnowa. Ofiarna praca misjonarzy z zagranicy i ich zaangażowanie w podążaniu śladami Chrystusa otwiera ludzi nie tylko na szacunek i życzliwość wobec katolików, ale prowadzi ich do ich Kościoła.

W centrum zainteresowań o. Szajera znalazło się przede wszystkim ostatnie 50 lat szczególnie intensywnego rozwoju Kościoła katolickiego w Norwegii, a rozwój ten został zaprezentowany na tle przemian historycznych tego czasu. Obok odradzającego się kultu świętych, z kultem św. Olafa, „wiecznego króla”, ważną rolę po roku 1843 miała praca norweskich wspólnot zakonnych i rola w zmianie nieufnego nastawienia Norwegów do katolików. Rozwój i utrwalanie struktur Kościoła katolickiego (m.in. biskupstwa w Oslo całej struktury administracji kościelnej) po II wojnie światowej były skutkiem dużych ruchów migracyjnych. Dla wielu imigrantów kontakt z Kościołem był pośrednikiem i płaszczyzną adaptacji w nowym środowisku. Zresztą nie bez znaczenia jest tu fakt, że kiedy w połowie XIX wieku zmieniło się nastawienie władz państwowych do katolicyzmu, jego odradzanie się było możliwe głównie dzięki zagranicznych misjonarzy, także Polski.

Współcześni katolicy cieszą się w Norwegii pełną swobodą religijną, co więcej istnieje wyraźna tendencja do wzajemnego otwierania się na siebie Kościołów i ich ekumenicznej współpraca na co dzień. Obie tradycje chrześcijaństwa – katolicyzm i luteranizm – w nowym duchu dialogu nie tylko rozwijają się obok siebie, ale ubogacają się poprzez podejmowanie wspólnych działań na rzecz lokalnej i światowej społeczności. Stają się żywym dowodem pojednania chrześcijan.

17:23, kultur , die Christen
Link
Ojciec dr Franciszek Szajer, OFM - Norwegia

Prowadząc badania nad życiem religijnym i społecznym Kościoła katolickiego Norwegii w latach 1945–2003 o. Szajer sam dopisuje nowe karty jego historii. O tym jak żywy i pełen radości jest duch Kościoła katolickiego w Norwegii świadczą podejmowane przez franciszkańską wspólnotę, a prowadzone właśnie przez o. Szajera, inicjatywy. Można nawet zaryzykować twierdzenie, że są one żywym przykładem też jego pracy badawczej.

Już w czasie posługi misyjnej w Norwegii powołał do życia Franciszkańską Grupę Pielgrzymkową i zorganizował kilkanaście pielgrzymek zarówno dla Polaków, jak i Norwegów, Filipińczyków oraz Wietnamczyków do sanktuariów Maryjnych rozsianych po całym świecie. Niezwykłym wspomnieniem tego czasu drogi jest album Skandynawskie Polaków Pielgrzymowanie. Dużo wcześniej, bo w 1999 roku, ukazała się jego pierwsza praca w języku norweskim Valfart til det Hellige Land med Fransiskanerne przewodnik liturgiczny dla pielgrzymów udających się do Ziemi Świętej. Już tylko te dwa fakty świadczą o realizowaniu w codziennym posługiwaniu omówionej w naukowej charakterystyce życia religijnego Norwegów postawie Kościoła katolickiego i jego misjonarzy w tym kraju: są posłańcami, którzy mają poprowadzić zagubionych w dobrobycie materialnym i spragnionych przeżyć o wymiarze eschatologicznym ludzi do Pana, źródła Słowa żywego. Pielgrzymowanie jest pełnym wymiarem tej posługi, która przybliża Norwegów do Kościoła katolickiego. A budowanie wspólnoty pielgrzymujących do Boga ponad podziałami i granicami – przyczynia się do pełnej odnowy religijności i płynącej z niej radości bycia dzieckiem Boga.

W uznaniu zasług szerzenia polskości, tradycji i wszystkiego, co z Polską związane O. Franciszek Szajer 3 maja 1997 roku otrzymał od Stowarzyszenia Tradycji „Mazurka Dąbrowskiego” medal. O przywiązaniu do Polski świadczy także jego nieprzerwane zainteresowanie rodzinną parafią, zarówno podczas studiów w Krakowie (pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Bolesława Przybyszewskiego w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy w ramach umowy z Wydziałem Teologicznym PAT w Krakowie napisał i obronił pracę magisterską Założenia historyczne i stylistyczne Kościoła Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkich Oczach - Rys historyczny 1667–1985, która w 2001 roku została opublikowana na w Wielkich Oczach-Oslo pt. Sanktuarium Cudownego Obrazu Matki Boøej Pocieszycielki Strapionych w Wielkich Oczach), jak i pracy w Norwegii (w 2002 roku napisał pracę pt. Koronacyjne Votum Cudownego Obrazu Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych w Wielkich Oczach).

Ta pamięć o swoich, szacunek do domu, z którego pochodzi oraz oddanie posłudze, która została mu powierzona w odległym kraju jest żywym dowodem tez formułowanych w najważniejszej jak dotąd książce o. Franciszka Szajera – w rozprawie doktorskiej. To także ważny przyczynek do historii Kościoła katolickiego we współczesnej Europie. Opowieść o młodym Kościele, który w swej odnowie sięga ponad czasem zapomnienia do swych średniowiecznych korzeni, by z tym większą siłą zakorzeniać się na nowo we współczesnym świecie.

 O. dr Franciszek Szajer, OFM

Urodził się 26 września 1958 roku w Skolinie, w parafii Wielkie Oczy, w rodzinie wielodzietnej jako syn Józefa i Emilii z domu Wacnik; ojciec pochodził z Bożej Woli (obecnie nie należy do Polski). Dwoje z siedmiorga rodzeństwa wcześnie zmarło. Szkołę podstawową ukończył w 1974 roku w Wielkich Oczach, tam przyjął Pierwszą Komunię Świętą. Kiedy miał 9 lat na gruźlicę zmarł jego ojciec. Na gruźlicę leczono także jego i jego rodzeństwo. W 1974 roku rozpoczął naukę w szkole spożywczej – ponieważ sytuacja materialna rodziny była bardzo trudna, musiał jednocześnie pracować. Ukończył wydział piekarniczy Zasadniczej Szkoły Spożywczej w Jarosławiu, potem technikum wieczorowe. W tym czasie uczęszczał na katechezy u oo. Franciszkanów w Jarosławiu i to tam zafascynowała go postać i osobowość św. Franciszka z Asyżu. Wtedy też został powołany do służby zakonnej.

Nowicjat odbył w klasztorze oo. Franciszkanów Reformatów w Przemyślu. Filozofię i teologię studiował w Krakowie u Księży Misjonarzy św. Wincentego a’ Paulo podczas stanu wojennego w Polsce. Pracował wówczas w kilku grupach animacyjnych: rekreacyjnej, sportowej, bibliotekarskiej i powołaniowej. 4 października 1984 roku złożył śluby wieczyste, a święcenia diakonatu przyjął 27 kwietnia 1985 roku w Krakowie, po czym 10 maja 1986 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Po święceniach przez rok pracował w przemyskim klasztorze przy parafii św. Antoniego, następnie został mianowany referentem ds. powołań w Krakowie. W czasie pełnienia posługi referenta ds. powołań uczestniczył w trzyletnim kursie duchowości franciszkańskiej. Po czterech latach pracy w Krakowie został posłany do klasztoru w Jarosławiu i uczył katechezy w szkole przez dwa lata. Następnie w 1993 roku został oddelegowany do posługi w Norwegii. Dziś pracuje w parafii franciszkańskiej w Oslo, w kościele św. Hallvarda.

 Działalność naukowa:

1986 rok  magisterium pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Bolesława Przybyszewskiego Założenia historyczne i stylistyczne Kościoła Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Wielkich Oczach Rys historyczny 1667–1985, opublikowana w 2001 roku w Wielkich Oczach–Oslo pt. Sanktuarium Cudownego Obrazu Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych w Wielkich Oczach.

2002 rok praca Koronacyjne Votum Cudownego Obrazu Matki Bożej Pocieszycielki Strapionych w Wielkich Oczach.

styczeń 2002             licencjat na Wydziale Teologicznym PAT w Krakowie na podstawie pracy Odnowa liturgiczna w kościele katolickim w Norwegii.

luty 2005 rozprawa doktorska z teologii liturgii pod kierunkiem ks. prof. dra hab. Jana Józefa Janickiego Życie religijne i społeczne Kościoła katolickiego Norwegii w latach 1945–2003.

12 maja 2005             publiczna obrona pracy w gmachu Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie.

11 stycznia 2006 o godz. 10.00 w Katedrze na Wawelu, w 609 rocznicę powołania Wydziału Teologicznego w Krakowie, odbyła się uroczysta promocja doktorska. W jubileuszowym roku 25‑lecia PAT Mszy św. celebrowanej przewodniczył ks. abp Stanisław Dziwisz, Wielki Kanclerz Akademii.

luty 2006 opublikowanie rozprawy doktorskiej Życie religijne i społeczne Kościoła katolickiego Norwegii w latach 1945–2003.

 Oslo, 25.03.2006

Katarzyna Szklany i Janina Januszewska-Skreiberg

http://sowa.blogsource.com/post.mhtml?post_id=328824

----- Original Message -----
From: Frans Szajer
To: Stefan Kosiewski
Sent: Wednesday, May 17, 2006 12:41 PM
Subject: Re: Wysyłanie wiadomości e-mail: teksty

 

http://sowa.blogsource.com/post.mhtml?post_id=328270

http://konserwa.blox.pl/2006/05/Publikuje-w-Magazynie-Europejskim-SOWA-od-2003-r.html

http://konserwa.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?197475

17:22, kultur , die Christen
Link
środa, 10 maja 2006
na dwa lata do redakcji on-line dziennikarkę/ -arza z wieloletnią praktyką

Diakonisches Werk der Evangelischen
Kirche in Deutschland e. V.

Wir suchen für die Abteilung Öffentlichkeitsarbeit und Werbung im Bereich
Ökumenische Diakonie baldmöglichst für die Marke "Brot für die Welt"

***eine/n Sachbearbeiter/in Internet (50 %)***
    befristet auf zwei Jahre.

Zu den Aufgaben gehören:
- Pflege und Aktualisierung der Internetseiten von "Brot für die Welt"
- Aufbereitung von aktuellen Informationen aus den Bereichen Presse
  und Kampagnen für das Internet
- redaktionelle Betreuung des Newsletters
- redaktionelle Betreuung des interaktiven Quiz
- Steuerung der Dienstleister

Sie erfüllen folgende Voraussetzungen:
- mehrjährige Berufserfahrung in einer Online-Redaktion
- journalistische Ausbildung
- Kenntnisse der Entwicklungszusammenarbeit
- hohe kommunikative Kompetenz
- Sensibilität im Umgang mit fremden Kulturen
- Kreativität, Flexibilität
- Teamfähigkeit
- sehr gute Englischkenntnisse (fl ießend in Wort und Schrift)
- sehr gute Kenntnisse der für die Arbeit relevanten Textverarbeitungssysteme

Für Rückfragen steht Ihnen Frau Ayoub, Tel. 0711/2159-436, zur Verfügung.

Die Mitgliedschaft in einer evangelischen Kirche und die Identifikation mit dem diakonischen Auftrag setzen wir voraus. Bitte geben Sie Ihre Konfession im Lebenslauf an.

Die Vergütung erfolgt in Anlehnung an den BAT nach der Dienstvertragsordnung der Evangelischen Kirche in Deutschland (DVO/EKD).

Interessierte Bewerber/innen richten ihre schriftliche Bewerbung bitte bis zum
27. Mai 2006 an:

Diakonisches Werk der EKD e. V.
Geschäftsbereich
Personal/Personalentwicklung
Stafflenbergstraße 76
70184 Stuttgart

13:55, kultur , die Christen
Link
Zakładki:
EU-Fotos
FREUNDE - PRZYJACIELE
IN POLEN - W POLSCE
KOSIEWSKI
Księga - Gästebuch
KULTUR
LITERATUR
Narodowi socjaliści - komuniści - inne
NASZE - UNSERE
POLONIA i Polacy poza granicami RP
SOWA
SOWA RADIO
SOWA VIDEO
UNIA & POLSKA
YES - POLAND